White Jade River      
januari 2019      






In een open brief prees Dzongzar Kyentse Rinpoche Aung San Suu Kyi en berispte westerse instituties voor hun hypocriete en post-koloniale houding waar het de Staatsraad van Myanmar aangaat.
Hij betreurde het ook dat de aan Aung San Suu Kyi door Edinburgh, Oxford, Glasgow, Dublin en Canada uitgereikte vetleren medaljes en papieren getuigschriften waren herroepen c.q. ingetrokken.(1) Bully your own flock into submission, zouden we zeggen.

Suu Kyi heeft ashin —anissara, ook bekend onder de naam Sitagu sayadaw als geestelijk leider gehad in de jaren dat ze in huisarrest verkeerde. Deze ook hier zeer gewaardeerde monnik zal haar geleerd hebben wat prijs en blaam, komend van nog in opperste verwarring verkerende individuen waard zijn: naks. Of zoals het in de Pāli Dhamma-pāda heet (vers 81):

"Zoals een stevig op zijn plaats liggend rotsblok onwrikbaar blijft tijdens een storm, zo ook zijn de wijzen niet aangedaan door prijzende woorden en blaam."
(selo yathā ekaghano vātena na samīrati
evam nindāpasamsāsu na samiŮjanti panditā
ekaghano = een rotsvaste massa; pŠndita = een/de wijze)

Dat gezegd zijnde is het natuurlijk oliedom om Arakan/Rakhine-bewoners die geen Bengali meer genoemd willen worden een Kaman-identiteitsbewijs te verstrekken.

Dzongzar Kyentse Rinpoche kijkt met ergernis, zoniet woede (allemaal te vatten onder de rubriek [Skr.] krodha) naar de neerbuigend-arrogante benadering van in dit geval AziŽ door westerse landen. Maar daar is wel wat aan vooraf gegaan. Wie oud genoeg is herinnert zich nog de oprechte paniek die zich zo rond de jaren 50,60 van Nederlanders meester maakte bij de aanblik van "die mensen daar". De geschiedenis met IndonesiŽ was voornamelijk overgebracht met berichten over de schoonheid en de cultuur van het land, zodanig dat men de armoede niet zag, of niet wilde zien. Maar daarna kwamen de berichten over ander volkeren die niet in een gematigd klimaat op vruchtbare grond leefden. De polder schrok oprecht: ze lopen in vodden, ze leven in hutten, er is geen stromend water, geen arts, geen school — we můeten ze helpen, dat is onze christenplicht.

Gaandeweg is die houding veranderd: "die mensen daar" reageerden niet altijd zoals verwacht, ze namen niet onze gewoonten en gebruiken over, en vertelden na enige tijd zelfs over prť-koloniale tijden waarin ze welvarend genoeg waren, en vooral voorzien van een volwassen levensbeschouwelijke cultuur(2), iets waar de ontwikkelingswerker en zendeling dan weer helemaal geen boodschap aan hadden, want god houdt niet van armen, zei Calvijn, of woorden van gelijke strekking. En in het verlengde daarvan vestigde zich in in ieder geval het protestants-christelijke Europa de nooit geverifieerde wetenschap dat wie arm is ook geen civilisatie, geen cultuur heeft. Als gevolg daarvan zijn dan in datzelfde westen weer de musea met etno-kunst ontstaan, ook heel leuk en wetenswaardig, maar geen cultuur, geen civilisatie.

Vandaag staan beide partijen tegenover elkaar. Hier is eenvoudigweg sprake van een westerse teleurstelling: ze willen niet zijn zoals wij, en anderzijds is er een emancipatoire houding: vertel ons niet hoe we leven moeten, want we hebben wat dat betreft zelf nog wel een paar adviezen die we gratis uitdelen aan wie ze horen wil.


(1) Vergelijk het met de President van Frankrijk die kort na zijn aantreden in Aken de Europese Karel de Grote-prijs kreeg, precies op het moment dat zijn voorzitter van de Senaat hem de oren waste over een voorgenomen inkrimpen van Parlement en Senaat. Duitsland/Europa zal die prijs niet intrekken, maar er ook niet al te vaak meer over spreken.
(2) Er zijn recentelijk videos online gebracht waarin verschillende afrikaanse geleerden en marabu vertellen over een op schrift gestelde afrikaanse religie. De een vertelt het een, de ander vertelt het andere, en er is er zelfs een die zeker weet dat het begrip karma ook een vastgelegd afrikaans begrip is. In een video-gesprek dat op 22 november 2018 online werd gezet zegt Fara Ekolo, "Socio-politiste, Panafricaniste" uit Kameroen, nu levend in Namen, dat fundamentele teksten van het christendom — "hij leeft, hij leeft, [koning Ounas (Unas)/ Jezus] is niet dood", en die over de transsubstantiatie — het brood dat het lichaam van Jezus/god is, en de wijn dat het bloed van Jezus/god is — niet in het christendom zijn ontstaan maar voor het eerst aangetroffen worden op de wanden van de tombe van Ounas/Unas, derde koning van Egypte uit de 5de dynastie, een tijdperk dat liep van de vroege 25ste eeuw tot de midden 24ste eeuw vC. We moeten er aan toevoegen dat Anthony T. Browder en andere egyptologen er nu van overtuigd zijn dat aan het hoofd van die dynastiŽn niet licht-getinte Egyptenaren stonden, maar Sudanezen ofwel NubiŽrs. Maar dat is een onderwerp voor andere kringen.



Nieuws over Boeddhisme is een productie van White Jade River, Instituut voor Boeddhisme.
De paginas bestaan sinds december 2004.

Stichting onder nummer 20138036.